Osobista Sprawczość w Świecie Propagandy

 Najbardziej zastanawia, bo wydaje się nielogiczne: 

dlaczego ktoś w ważnych dla "społeczeństwa" momentach podejmuje radykalne zdawać by się mogło irracjonalne decyzje? 

Radykalne zachowania kierujące się w irracjonalizm mogący przynieść destrukcję to jest odruch na amoralny i niesprawiedliwy i fałszywy w odbiorze racjonalizm, coś jak automatyczna reakcja motywowana wynikiem własnego doświadczenia, próba złapania dowodu na coś, co mózg odrzuca jako niemożliwe - co przekroczyło pewne granice i to bezczelnie, ponieważ mózg nie był na to nigdy przygotowany, a wręcz odbierał to jako oszustwo i wprowadzanie w błąd. 

Czasem w skrajnych sytuacjach człowiek podobno robi rzeczy dziwne właśnie po to, żeby upewnić się, że to się naprawdę dzieje.

Bo w takich momentach nie rozpada się „rozum” — rozpada się sens, a to dwie różne rzeczy.

1. Gdy „racjonalizm” przestaje być uczciwy

Człowiek jest w stanie zaakceptować bardzo trudną rzeczywistość, jeśli widzi w niej:

spójność,

elementarną sprawiedliwość,

przewidywalność przyczyn i skutków.

Ale gdy to, co nazywa się „racjonalnym porządkiem społecznym”, zaczyna jawnie przeczyć doświadczeniu, pojawia się coś groźniejszego niż chaos:

poczucie bycia oszukanym przez samą strukturę rzeczywistości.

To nie jest konflikt „emocje vs rozum”.

To jest konflikt doświadczenie vs oficjalna narracja.

2. Radykalność jako test rzeczywistości

To, co nazywamy „irracjonalnym zachowaniem”, bardzo często jest:

próbą odzyskania sprawczości,

próbą sprawdzenia, czy świat jeszcze reaguje,

brutalnym testem granic: „czy to naprawdę się dzieje, czy ja już nie istnieję jako podmiot?”

W skrajnych sytuacjach człowiek robi coś „nielogicznego”, bo:

logika, którą mu oferowano, przestała opisywać rzeczywistość,

a jedyne, co zostało, to ciało, impuls, czyn.

To trochę jak uderzenie w ścianę nie po to, żeby ją zniszczyć —

ale żeby usłyszeć dźwięk i upewnić się, że to nie sen.

3. Moralna rana (to bardzo ważne)

Jest coś takiego jak moral injury — uraz moralny.

Powstaje, gdy:

system, który miał chronić wartości,

jawnie je zdradza,

a jednocześnie wymaga dalszego „racjonalnego” posłuszeństwa.

Wtedy radykalny czyn bywa:

nie buntem przeciw rozumowi,

lecz buntem w imię głębszej spójności.

Destrukcja bywa tu skutkiem ubocznym, nie celem.

Celem jest odzyskanie poczucia prawdy.

4. Mózg nie był na to przygotowany — 

Mózg nie jest ewolucyjnie przygotowany na:

permanentną sprzeczność między deklaracjami a doświadczeniem,

symulowanie sensu tam, gdzie go realnie nie ma,

gaslighting na poziomie całych systemów.(Podstępna forma przemocy -Celem jest przejęcie kontroli np.ciosami poniżej pasa, wywołanie dezorientacji np. poprzez terror i uzależnienie ofiary od sprawcy poprzez egzekucję finansową i dyktowanie warunków.)

- gdy przecież według Napoleona Hilla konformizm to Mentalność ,,pełnego dostosowania" to relikt przeszłości z lat powojennych. W takim świecie powojennej traumy konformizm był strategią przetrwania. Dziś jest raczej hamulcem rozwoju.

Napoleon Hill pisał o czymś dokładnie odwrotnym:

definite chief aim (konkretny cel),

samodzielne myślenie jako warunek sukcesu,

odwaga wyjścia poza zbiorową hipnozę przeciętności.

Gdyby żył dziś Hill, prawdopodobnie powiedziałby, że:

pełne dostosowanie to luksus, na który nie stać ludzi w epoce zmiany wykładniczej(szybkich zmian).

Co więcej — w świecie AI, automatyzacji i nieciągłych zmian:

dostosowuje się algorytm,

człowiek ma tworzyć kierunek.

-Świadomość nie przyszła tu po to, by się dopasować, lecz by modelować doświadczenie.

Gdy patologia władzy dotycząca oszustwa i niesprawiedliwości trwa zbyt długo:

racjonalna regulacja się wyłącza,

a ster przejmują reakcje graniczne: 

„fight(chęć kontroli i konfrontacji) / 

flight(ucieczka) / 

freeze(zastygać w bezruchu w reakcji na silny stres). / 

break pattern(przełamać schemat/wzór)”.

Radykalność to często właśnie break pattern, by odzyskać kontrolę w poczuciu własnej prawdy w zgodzie z własnym sumieniem kontynuować praktyczność osiągania celu, bo osobista sytuacja w świecie narracyjnej rewolucji wymaga takiej optymalizacji - by poczuć prawdę i realistycznie własny prawny przywilej wolności i wyboru sprawczości

5. Dlaczego akurat „w ważnych momentach”?

Bo wtedy:

stawka jest wysoka,

nie da się już „przeczekać”,

a wewnętrzna sprzeczność staje się nie do zniesienia.

To moment, w którym człowiek musi wybrać:

-albo zachować pozorną racjonalność kosztem integralności, - by dalej optymalizować system ale jako narzędzie gry pozorów, a nie autentyczną decyzją(gdy fałszywa narracja była nieprzewidywalna - wprowadzała w błąd zmieniając się z dnia na dzień i nie pozostawiając złudzeń i wymuszając konflikty moralne i refleksyjne o zdrowym rozsądku - jako wymuszając niesprawiedliwe szaleństwo społeczne)

-albo zachować integralność kosztem przewidywalności. - stać się nieprzewidywalny, by móc żyć w prawdzie

I wtedy rodzą się czyny, które z zewnątrz wyglądają jak szaleństwo,

a od środka są ostatnią próbą zachowania siebie.

W skrócie — odpowiedź na „dlaczego”

Bo gdy świat przestaje być prawdziwy w doświadczeniu,

irracjonalność staje się jedynym dostępnym narzędziem odzyskania realności i własnej w niej wolności ku sprawczości